ρισπέκτ

55χρονος συνταξιούχος στο Βόλο συνελήφθη και κατηγορείται για 30 εμπρησμούς αυτοκινήτων και φορτηγών, τα οποία ήταν παράνομα σταθμευμένα. Η είδηση αναλυτικά πατώντας εδώ. Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι βία-ξεβία, με γκαζάκια ή χωρίς, και η καταστροφή τους ίσως είναι μια κάποια λύσις. Και ένα βήμα πέρα από τα αυτοκόλλητα -τώρα, που το θυμήθηκα, να παραγγείλω καινούρια παρτίδα από το σάητ (έλα μπες ΕΔΩ).

Ο ακήρυχτος πόλεμος της πόλης που ζω, είναι ο πόλεμος ενάντια στους πολίτες της, ενάντια στο δικαίωμά τους (ή στοιχειώδης βιοτική ανάγκη;) να περπατάνε, να κυκλοφορούν, να συνυπάρχουν, να επικοινωνούν, να ζουν καλά ή καλύτερα. Πόλεμος ενάντια στους πολίτες, αλλά και εντός τους και μεταξύ τους.

Περπατώντας, λοιπόν, στην Αθήνα, πολλές φορές σκέφτομαι πως μόνο αυτά ίσως είναι που θέλω από την πόλη μου: να μπορώ να περπατάω, να χωράω στο πεζοδρόμιο, να με χωράει ο τόπος, να χωράνε κι οι άλλοι, να είναι ίσιοι οι δρόμοι, να είναι λειτουργικοί, να μη φρακάρουν για ψύλλου πήδημα, να μη φρικάρουν (όλοι) για ψύλλου πήδημα, να χαίρεσαι βρε παιδί μου τη βόλτα, πως το λένε... Και, όχι, δεν μου φταίει κανένα κράτος, καμία εξουσία. Γιατί ξέρω πως για κάθε αυθαίρετο μπάτσο, υπάρχει και ένας αυθαίρετος οδηγός, ίσως και παραπάνω. Είναι πάντα πιο χρήσιμο να κοιτάμε πόσο στραβά αρμενίζουμε, ακόμα και στραβός να'ναι ο γιαλός.

departures

Αν μιλάμε για ποπ και θέαμα στο χορό, ναι, έφυγε ο μεγαλύτερος, ο Μάικλ.
Αν μιλάμε για πραγματική τέχνη στο χορό, έφυγε η μεγαλύτερη, η Πίνα Μπάους.
Φτωχύναμε δις.

natural born blegmenos

Πλησιάζοντας το 200ό ποστ σε τούτο το μπλογκάκι, ενημερώνομαι και μαθαίνω, μαθαίνω, κι όσο ζω μαθαίνω, κι όσο ζω υπάρχω, σκέφτομαι άρα υπάρχω, κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω, δεν υπάρχω κι είμαι εδώ. Μαθαίνω, λοιπόν, ότι μερικές φορές η ανθρωποκτονία λέγεται και μπλέξιμο. Που σίγουρα είναι εδώ που τα λέμε, ειδικά αν δεν είσαι το θύμα που ξεμπερδεύεις με τη μία. Αν ας πούμε, οδηγείς μεθυσμένος και το αυτοκίνητό σου φύγει από την πορεία του -το αυτοκίνητο, όχι εσύ- και σκοτώσει κάποιον κακομοίρη που πηγαίνει στη δουλειά του, την ώρα που εσύ γυρίζεις από πάρτι, αυτό ναι μεν είναι ανθρωποκτονία όπως υπονοεί και το ρεπορτάζ, αλλά ως τίτλος και ως κατάσταση καταχωρείται στα "μπλεξίματα". Και ο θύτης είναι ένας μπλεγμένος, για τον οποίο η δικαιοσύνη και μόνο -όχι ο ρεπόρτερ- προβλέπει τον όρο 'ανθρωποκτονία' και αυτό πάντα ως κατηγορία, όχι ως τελεσίδικο πόρισμα, καθ'ότι δεν είμαστε εκεί, δεν ξέρουμε ακριβώς τι έγινε, μπορεί να φταίει εκείνη που περνουσε το δρόμο, μπορεί το πάρτι να ήταν χάλια ή να είχε χάλια ποτά, μπορεί να μπήκε μυγάκι στο μάτι του οδηγού, μπορεί να του μπήκαν ψύλλοι στ'αυτιά, χίλια δυο τελοσπάντων.

Είμαι ο Μουν και είμαι καλά. Είμαι παίχτης του Παναθηναϊκού, είμαι ψιλοσελέμπριτι στην Ελλαδίτσα, συνεπώς οποιαδήποτε εμπλοκή μου με τη δικαιοσύνη συνιστά μπλεξιματάκι. Και εδώ είναι καθαρή περίπτωση μπλεξίματος. Όχι ανθρωποκτονίας. Μπλεξίματος. Δεν αποκλείεται, δηλαδή, και περί παρεξήγησης -για να μεταχειριστούμε και ορολογία Κούγια.

ντε λα φουμέντο και μαστουριόρε

Πίνω μπάφους και παίζω προ
Είμαι Ουαλάμπι Καγκουρό.

hello, I'm Johnny ΚΑΣ

Λίγες μέρες μετά την επιτυχημένη συναυλία του Μανώλη Μητσιά στο Ηρώδειο, διαβάζω, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο απέρριψε τις αιτήσεις τεσσάρων Ελλήνων καλλιτεχνών να εμφανιστούν στο αρχαίο θέατρο: του Γιάννη Πάριου, του Δημήτρη Μητροπάνου, του Κώστα Χατζή και της Αννούλας, βρε, της Βίσση. Μικρή λεπτομέρεια ότι οι τρεις από αυτούς -όχι η Αννούλα δηλαδή- έχουν εμφανιστεί (όχι πολύ) παλιότερα στο συγκεκριμένο χώρο και μάλιστα πολλάκις. Καθώς και άλλοι συνάδελφοι και ανάδελφοί τους μέχρι τώρα όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Καλομοίρα, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, η Μαρινέλλα, ο Αντώνης Ρέμος, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Σταμάτης Σπανουδάκης, και άλλοι πολλοί, πολλοί πολλοί σου λέω. Το ΚΑΣ αποφάσισε, όπως διαβάζω, ότι δεν θα μετατραπεί ο ιερός χώρος σε σκυλάδικο, αν και δεν απάντησε ποτέ πως και μέχρι τώρα ο ίδιος αυτός χώρος είχε γίνει η κολυμπήθρα του κάθε πικραμένου σκυλά ή μη, που για να πάρει το βάφτισμα της πχιότητας, ξεροστάλιαζε χρόνια στα μανατζερογραφεία και στα υπουργεία. Και φυσικά δεν απάντησε, γιατί κανείς δεν ρώτησε.

Όπως και ποτέ δεν απάντησε γιατί πριν από αρκετά χρόνια είχε απορρίψει αντίστοιχο αίτημα των Pink Floyd, που ήθελαν σα μουρλοί να κάνουν ειδική συναυλία εκεί, εκτός περιοδείας μάλιστα, με σκοπό την ηχογράφηση ζωντανού δίσκου. Ενώ ο Yianni και ο Vangelis, ας πούμε, το έκαναν τελικά. Όπως και ποτέ δεν απάντησε γιατί οι Smashing Pumpkins δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον ιερό χώρο της Πνύκας για ειδικό unplugged σετ, χωρίς βαρύ εξοπλισμό, αλλά η Χαρούλα Αλεξίου μπορούσε να κάνει εκεί ένα 4ήμερο σερί sold out συναυλιών -νομίζω την ίδια εποχή περίπου.

Στο μεταξύ, ανακοινώθηκε πως ακόμα και αίτηση να υποβληθεί, δεν έχουν δυνατότητα να πραγματοποιήσουν συναυλία στον ίδιο χώρο ο Michael Jackson, αλλά και ο σπουδαίος Sky Saxon. Ούτε και οι Pink Floyd, όσο και να το θέλετε τώρα. Ούτε κι ο Johnny Cash, κι ας καλοπιάνεται το ΚΑΣ με τέτοιες τυχάρπαστες συνωνυμίες, που θα ήταν και πρώτης τάξεως διαφήμιση εδώ που τα λέμε.

10.000 μέρες

Συνειδητοποιώ ότι πλέον για να χαρεί κανείς με κάποια νέα, πρέπει αυτά να είναι παλιά.
Ας πούμε η επανασύνδεση των Faith No More καλή ώρα.

Διαβάζοντας ενημερωτικά σάητ, μειδιάζω και στέκομαι αμήχανα σε ειδήσεις όπως το ότι η συναυλία του Σάκη Ρουβά την 1η Ιουλίου στο Καλλιμάρμαρο έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά με τη σπατάλη νερού και την ανακύκλωση. Παρακάμπτω τη βεβαιότητα ότι μετά το πέρας της συναυλίας ολόκληρα κοντέηνερ θα γεμίσουν με αλουμινένια κουτάκια και πλαστικά μπουκάλια, που έχουν αφεθεί στο χώρο ως απορίμματα και όχι στους συγκεκριμένους κάδους -οι οποίοι βέβαια κι αυτοί θα κάνουν την ειδική εμφάνισή τους μόνο για εκείνη τη μέρα και that's all. Η απορία μου εξακολουθεί να είναι πως μια ποπ συναυλία, μια ποπ μεγαλεπήβολη παραγωγή παρ'ολίγο Μπεν Χουρ -Καλλιμάρμαρο γαρ- είναι δυνατόν να ευαισθητοποιήσει προς αυτή την οικολογική κατεύθυνση. Κι εδώ μιλάμε για τον Sakis, όχι για τον Sting.

Τα ευχάριστα ευτυχώς έρχονται ως αντίβαρο λίγο πιο κάτω. Και είναι παλιά, γι αυτό και ευχάριστα και παρήγορα.
*Γερμανοί αρχαιολόγοι, λέει, ανακάλυψαν φλάουτα από κόκαλα πουλιών και ελεφαντόδοντο, τα οποία χρονολογούνται πριν από τουλάχιστον 35.000 χρόνων και πιθανότατα αποτελούν τα αρχιότερα μουσικά όργανα στον κόσμο.
*Ίχνη του παλαιότερου ανθρώπινου πολιτισμού που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα στο Αιγαίο έφερε στο φως η αρχαιολογική ανασκαφή ομάδας Ελλήνων, Ιταλών και Αμερικανών στη Λήμνο. Τα ευρήματα είναι της επιπαλαιολιθικής εποχής, πριν δηλαδή περίπου 14.000 χρόνια.

Προσπαθώ να αναλογιστώ τη μουσική και τους τρόπους της πριν από 35.000 χρόνια. Φυσικά δεν έχω κανένα στοιχείο. Όπως και για το πως συνεννοούνταν στον οικισμό πριν από 14.000 χρόνια ή τι μουσική θα έπαιζαν εκεί, που δεν μπορεί, κάτι θα έπαιζαν. Ξέρω όμως πως είτε σκέψη επιστρατεύσω είτε φαντασία, ό,τι μα ό,τι βγει θα είναι μακράν πιο γενναιόδωρο απ'την αυξημένη ευαισθητοποίηση που θα έχω και θα έχουμε όλοι για το περιβάλλον από τη 2η Ιουλίου και πέρα.

η πλήρης προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών χωρίς λογοκρισία, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος

Ο εχθρός είναι παντού, αλλά κυρίως είναι εδώ. Στα αστικά κέντρα, στα πλοκάμια της μικροοικονομίας των συντηρητικών στρωμάτων, στα κέντρα λήψης αποφάσεων του μεγάλου κεφαλαίου, στους θιασώτες της πολιτικής σκηνής, στα δημοσιογραφικά θεωρεία και τους εργολάβους τους, σε ο,τιδήποτε διαμορφώνει και συμμετέχει στη θεσμική ζωή της Ελλάδος.
Βέβαια, σιγά μη χτυπάμε όλους αυτούς. Προς χάριν της αποτελεσματικότητας των χτυπημάτων μας και της αβίαστης και ανώδυνης υστεροφημίας μας, θα χτυπάμε κανά μεροκαματιάρη μπάτσο που περιπολεί μόνος του. Ούτε ΜΑΤ θα χτυπάμε, ούτε Πρετεντέρηδες, ούτε Βουλγαράκηδες, μην ανησυχείτε. Δεν πρόκειται να επιφέρουμε κανένα σοβαρό πλήγμα ή ρήγμα στη νόρμα και τη δομή του συστήματος αυτού, που να σημειωθεί όμως ότι το απεχθανόμαστε και το πολεμάμε.

Η πρακτική της εκτέλεσης εξυπηρετεί το πρόγραμμα της μόνιμης απειλής που είχαμε ήδη εξαγγείλει στην πρώτη μας ανακοίνωση.
Επίσης, εξυπηρετεί και το πρόγραμμα του Μαρκογιαννάκη που δεν θα χρειάζεται πλέον ταλαιπώριες και αβαρίες στους ένστολους υπαλλήλους του, να τρέχουν σε πορείες και πανηγύρια. Αρκεί να σκοτώνουμε εμείς έναν τυχαίο αραιά και που, και μια χαρά θα περνάει κι εκείνος κάθε νέα μπατσορύθμιση στη Βουλή, μια χαρά νέες αγορές θα κάνει, χημικά, συνολάκια, οπλάκια, σιτροέν ξαρά, μια χαρά νέες προσλήψεις, μια χαρά ένα σωρό κλούβες θα σκορπίζει σε κάθε γωνιά της πόλης, μια χαρά μπατσοκατάσταση θα φτιάξουμε και όποτε εκλείπουν τα άλλοθι για τον και-καλά-πόλεμο στην τρομοκρατία, θα είμαστε εκεί να τους τα δίνουμε.

Τώρα ξέρετε ποιος έχει σειρά... και η λίστα είναι μεγάλη κουφάλες, θα σας χτυπάμε χωρίς κανένα έλεος.
Κι αν δεν το καταλάβατε, στη λίστα μας υπάρχουν μόνο μεροκαματιάρηδες και τυχάρπαστοι, που δεν θα τους κλαίει κανένα σύστημα, παρά μόνο οι οικογένειές τους. Ούτε καν το ίδιο το σύστημα δεν θα κλάψει.

Άλλωστε στη συγκεκριμένη υπηρεσία της Αντιτρομοκρατικής όπως και σ'όλα τα σώματα ασφαλείας, το περιβραχιόνιο του πένθους ταιριάζει πολύ με τις στολές τους.
Όπως ηρωικά ταιριάζει το περιβραχιόνιο της μαλακίας με τις άγνωστες και ανώνυμες φάτσες μας και τους αόριστους και σκοτεινούς σκοπούς μας.

Δεν θα επιτρέψουμε σε καμιά φαντασιόπληκτη κυράτσα να προσβάλλει την τιμή και την ιστορία του Ε.Λ.Α. Αν η Σοφία Κυριακίδου συνεχίσει το παραλήρημα και τις ψευτιές της θα της ξεριζώσουμε την γλώσσα, όπως και σε κάθε επίδοξο 'πολυλογά' στο μέλλον. Να το θυμούνται αυτό όλοι οι περίοικοι της περιοχής που αυτοβούλως θα θελήσουν να δώσουν πληροφορίες. Γνωρίζουμε τα ονόματα τους και τα κουδούνια τους, τα αυτοκίνητα τους και τον τόπο εργασίας τους.
Γιατί είμαστε κι εμείς οργανωμένοι. Στα πρότυπα της Ασφάλειας βεβαίως βεβαίως. Είμαστε καλύτεροι μπάτσοι εμείς. Άσε που εμείς δεν υπηρετούμε τον νόμο. Εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ο νόμος. Εμείς επιβάλλουμε τον νόμο. Ό,τι αποφασίσουμε πως είναι νόμος. Και νόμος θα είναι γιατί θα το επιβάλλουμε. Γιατί έτσι γουστάρουμε. Γιατί δεν θα ρωτήσουμε κανέναν σας.

Ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει την δημόσια εξωτερική εικόνα και να δημιουργήσει διεθνή ανυποληψία, να αποσταθεροποιήσει το σύστημα και να προκαλέσει τον εθνικό διχασμό.
Δηλαδή, είμαστε μέσα για ό,τι πιο εύκολο, ανώδυνο και ανεύθυνο. Γιατί αυτό μπορούμε κυρίες μου, τι να κάνουμε... Άλλος ιδρώνει για το μεροκάματό του, άλλος ιδρώνει και για δύο μεροκάματα ακόμα, εμείς δεν θα ιδρώνουμε καθόλου. Για τίποτα και για κανέναν.

Τον λόγο τώρα έχουν τα όπλα και ο ανορθόδοξος επαναστατικός πόλεμος. Γιατί η εξουσία επιβάλλεται αλλά και καταργείται στην κάνη των όπλων.
Το λόγο δεν θα έχει ποτέ ο λόγος και ο ορθόδοξος αγώνας. Το θέμα είναι η εξουσία. Θέλουμε και εμείς εξουσία, γιατί η εξουσία είναι που κινεί τα πάντα, μας αρέσει η εξουσία, δεν είμαστε αντεξουσιαστές ρε κουφάλες, εμείς είμαστε αντ'αυτών εξουσιαστές, θέλουμε κι εμείς να εξουσιάζουμε, έστω αυτούς, έστω κάποιους. Θέλουμε κι εμείς να επιβάλλουμε, ό,τι επιβάλλουμε, θέλουμε κι εμείς όπλα, μπαμ μπαμ και τζέρτζελο να έχει κι άγιος ο θεός. Γιατί δεν είναι μόνο η εξουσία που επιβάλλεται στην κάνη των όπλων -όπως σοφά μας δίδαξαν και οι εχθροί μας άλλωστε, και ζηλεύουμε γι αυτό. Επιβάλλεται και η ύπαρξή μας, μας ξέρετε, μας συζητάτε, μας φοβάστε πιθανώς, είμαστε σημαντικοί, γίναμε σημαντικοί, μαλάκα μου γίναμε σημαντικοί, δεν είμαστε μηδενικά ούτε τελειωμένοι, μαλάκα Γιώργο κοίτα στην τηλεόραση λέει για μας, δεν το πιστεύω ρε πούστη μου, παίζουμε ρόλο, κάτι καταφέραμε, μπήκαμε στο λεξιλόγιο του Πρετεντέρη και του Μάκη, πιθανώς και στου Θέμου μεθαύριο, ασχολούνται οι γιάπηδες μαζί μας, όνειρο, μαλάκα μου απίστευτο, ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΡΟΛΟ!
-Ποιον ρε μαλάκα Στέλιο;
-Ξέρω'γω... Κάποιο ρόλο.

τα πάντα όλα

[γουίτς μήνς: μουσική του αμερικάνικου νότου γενικά και ειδικά, μπλουζ, κάντρη, κατατρεγμός, αλκοόλ (φτηνό), μπουζ, ο γιαννάκης ο κας, ο λεονάρδος κοέν, ο χανκ γουίλιαμς, άνθεμς φορ δε σάμερ, είσοδος τσάμπα φρη λέμε, καλή καρδιά, μην το σκέφτεσαι]

reunited ρε πούστημ'!

Ναι, είναι αλήθεια, είναι γεγονός και πλέον υπάρχουν και τεκμήρια! Οι τρισυπόστατοι, οι τρισμέγιστοι, οι ανυπέρβλητοι FAITH NO MORE ξεκίνησαν τις reunited εμφανίσεις μετά από αιώνες βασανιστικής αναμονής και, όπως προβλεπόταν, σπέρνουν! Αρχή με Brixton Academy και χαμό, αλλά εγώ ανεβάζω βιντεάκι την είσοδό τους ως headliners του Download Festival (πάλαι ποτέ Donington). 'Reunited' και ο τίτλος του άσματος. Μεγάλες στιγμές, μεγάλες συγκινήσεις. Που, ΝΑΙ, είναι οριστικό, είναι τελεσίδικο, θα τις ζήσουμε κι εμείς εδώ κάτω στο Ζαϊρ. 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ ΜΑΔΕΡΦΑΚΕΡΣ!!!!! Ήδη βλέπω διακοπές να ακυρώνονται, ζευγάρια να χωρίζουν, πορείες και πανό, τελειωμένους κάφρους με μπύρες μεσαυγουστιάτικα στο κέντρο της Αθήνας και άλλα τέτοια εμπριμέ, μα είμαστε με τα καλά μας Ηλία μου, είναι δυνατόν η Σέριφος να σου προσφέρει μεγαλύτερη συγκίνηση από αυτό;... Στον αντίποδα, ένας άλλος Ηλίας που ξέρω, ο Λιάκος ο Σαμουράι, λέει με θάρρος ότι 'αν είσαι εκεί και δεν πας να δεις τους Φέηθ στην πρώτη επανένωση μετά από χρόνια, δεν σου αξίζει τίποτε καλό σ'αυτή τη ζωή, είναι κάτι χειρότερο από αχαριστία, είναι ύβρις!'.

REUNITED λοιπόν.

Και το αγαπημένο μου THE GENTLE ART OF MAKING ENEMIES από την ίδια συναυλία.

fascist pigs

Να τα βλέπουμε αυτά εδώ κάτω (ναι, ναι, λινκ είναι, πάτα). Εδώ κάτω που οι διάφορες "πρωτοβουλίες" και "επιτροπές πολιτών" αλωνίζουν και μαζί με τα όργανα του κράτους απονείμουν ξύλο και δικαιοσύνη (κυρίως το πρώτο), δικαιοσύνη όπως εκείνοι την αντιλαμβάνονται, δικαιοσύνη που αφορά μερικούς και συνήθως τους πιο μαυριδερούς, και όλα αυτά να γίνονται κάτω από τη μύτη μας και να μην έχει σηκωθεί ούτε πέτρα. Εδώ κάτω που το νόμιμο είναι και το ηθικό, και εφ'όσον τα κόμματα της άκρας αηδίας βαφτίζονται νόμιμα, άρα πληρούν και τα κριτήρια ηθικής -και εθνικοφροσύνης και πατριωτισμού βεβαίως βεβαίως- άσχετα αν που και που διαπράττουν και καμιά παράνομη πράξη. Αλλά προς θεού, όχι και ανήθικη. Κατά τ'άλλα, Ελλάδα χώρα του φωτός, Σωκράτη εσύ σούπερ σταρ, πλέη μπουζούκι, σιρτάκι, sir Takis, τα πάντα όλα, φραπέ, τσολιάς, Acropolis, Paros, Mykonos, Santorini, άλλος για την Παροναξία, έλα πάρε πάρε. Πολιτισμός ρε πούστη μου.

Πάρε κι ένα γιουτιουμπάκι αναφορά για πώρωση.

Ο πρίγκηπας κλείνει ένα χρόνο στη ζωή.
Ζωή. ΖΩΗ.
Τρία γράμματα μόνο.

Να τα εκατοστήσεις μικρούλη.
Και κάθε ευτυχία στο δρόμο σου
και κάθε τι, όλα, τα πάντα, ΤΑ ΠΑΝΤΑ,
να είναι όπως τα ονειρεύτηκες.
Να γνωρίσεις μόνο πόσο υπέροχα είναι αυτά τα τρία γράμματα.
Αρκετά με τις αναποδιές. Αρκετά.

ας synchρονιστούμε

Επειδή έχει αρχίσει να δημιουργείται ένας μύλος, κοινώς συνεννόηση παντόφλα, σχετικά με την εμφάνισή μας στο Synch (παρ'ολίγο εξαφάνιση) -απ'ό,τι διαπιστώνουμε δεξιά και, κυρίως, αριστερά- ας ενημερώσουμε από εδώ ΞΕΚΑΘΑΡΑ πως ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ, θα παίξουμε στο φεστιβάλ ετούτο, θα παίξουμε ίσως πιο πειραματικά και ηλεκτρονικά από ποτέ, θα παίξουμε με τη μπάντα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο, ΑΛΛΑ ΟΧΙ τη μέρα και την ώρα που αναγράφεται στα ήδη διανεμημένα φυλλάδια, ΔΗΛΑΔΗ ΟΧΙ την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, Παρασκευή 13 Ιουνίου. Ήδη και στο επίσημο site του φεστιβάλ, έχει διορθωθεί το σχετικό section και δηλώνει ρητά, πιο ρητά δεν γίνεται, πως οι αφεντιές μας θα πραγματοποιήσουν αυτή την πολυθρύλητη ζωντανή εμφάνιση το ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΙΟΥΝΙΟΥ, και ώρα 00.30 -ας το πούμε μεσάνυχτα ή ξημερώματα Κυριακής- ως εναρκτήριο act του experimental stage, δηλαδή στο αμφιθέατρο πίσω από το main stage.
Όσο για τους τυχερούς που διαβάζουν αυτό το ποστ στην ώρα του (δηλαδή σήμερα Παρασκευή που ανεβαίνει ή το πολύ αύριο Σάββατο) και παράλληλα άτυχους που αντί για τριήμερη απόδραση, έχουν ξεμείνει στην Αθήνα, τουλάχιστον ξέρουν τι έχουν να κάνουν Σάββατο βράδι πριν κοιμηθούν ύπνο δικαίου την τελευταία προεκλογική τους νύχτα. Το μέρος είναι το γνωστό και οικείο Καφέ Αλάβαστρον στην οδό Δαμάρεως, η αφορμή το νέο μεγάλο (ήδη) θρυλικό παρεάκι των JUKEJOINT ALLIGATORS, δηλαδή τίγκα blues, country και άλλα τέτοια αμερικάνικα του κατατρεγμού. Όλα τ'άλλα ιστορία. Από αύριο τουλάχιστον...

Το λάηβ πάρτι ξεκινά μετά τις 11 και κρύβει εκπλήξεις και γκεστ, ενώ αποτελεί παράλληλα την τελετή λήξης της φετινής σεζόν του αγαπημένου παγκρατιώτικου χώρου. Μεγάλες στιγμές.

τη ρωμιοσύνη να την κλαις

Θυμάμαι εκείνη τη μέρα, αρχές Νοέμβρη του 1990. Πήγαινα σχολείο, πρώτη τάξη του γυμνασίου. Ήταν η μέρα που πέθανε ο Ρίτσος και θυμάμαι ότι μόλις έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου του, έπεσε οδηγία προφανώς από το υπουργείο για να κάνουμε αργία τις υπόλοιπες ώρες των μαθημάτων. Στο σχολείο μας, οργανώθηκε άμεσα μια μικρή αυτοσχέδια εκδήλωση, κάποιοι από τους καθηγητές ασχολήθηκαν, μας μάζεψαν όλους στη μεγάλη αίθουσα, κάποιοι διάβασαν ποιήματα, κάτι βιογραφικά και, νομίζω πως, είδαμε και ένα σχετικό βίντεο, ντοκιμαντέρ, σάμθινγκ. Επίσης, θυμάμαι ότι στη συνείδηση τουλάχιστον των μισών παιδιών, αλλά και των φίλων μου, το όνομα Ρίτσος κάτι σήμαινε, είμαστε τουλάχιστον ενήμεροι ότι πρόκειται για κάποιο πολύ σημαντικό πρόσωπο, για κάποιο μεγάλο καλλιτέχνη, εγώ μπάη τσανς τον ήξερα λίγο παραπάνω λόγω ταξικής καταγωγής, αλλά και επειδή μικρός για να κοιμηθώ μου διάβαζε η μητέρα μου το 'Πρωινό άστρο', το μεγάλο ποίημα που είχε γράψει ο Ρίτσος για την κόρη του. Τέλοσπάντων, είχαμε σχετικά ξεκάθαρο στο μυαλό μας -και εμείς και οι καθηγητές- το λόγο για τον οποίο χάνουμε μάθημα.

Θυμάμαι και τη μέρα που έφυγε ο Σαχτούρης. Πριν τέσσερα χρόνια, κάπου τέλος Μάρτη. Θυμάμαι ότι στη νόρμα της καθημερινότητάς μου δεν άλλαξε τίποτα. Ούτε καν η τηλεόραση δεν άλλαξε το πρόγραμμά της, έστω η κρατική, να παίξει κάτι τέλοσπάντων. Αν αναλογιστώ και τη σχολική μου εμπειρία, προσπαθώντας να τη μεταφέρω στο σήμερα και σε αυτό το θάνατο, χαμογελάω πικρά. Θυμάμαι πως στο άκουσμα της είδησης, δεν κατάφερα να νιώσω πόσο μεγάλος ήταν και ξέρω ότι και ως λαός δεν μας πέρασε από το μυαλό, εκείνες τις μέρες, το μέγεθος αυτής της απώλειας. Καλά καλά δεν το μάθαμε όλοι την ίδια στιγμή. Θυμάμαι ότι τότε είχα διαβάσει ένα πολύ όμορφο άρθρο σχετικά με τις κηδείες των μεγάλων ποιητών και τη σύνδεσή τους με ιστορικά γεγονότα και τις κοινωνικές ανάγκες αυτού του ταλαίπωρου τόπου. Και το οποίο κατέληγε πάνω κάτω στο συμπέρασμα ότι πλέον η είδηση του θανάτου ενός μεγάλου ποιητή περνάει στα ψιλά, γιατί η ίδια η ποίηση έχει περάσει στα ψιλά, αλλά και γιατί οι ίδιες οι προσωπικότητες -οι οποίες στην Ελλάδα πάντα κατείχαν μεγαλύτερη φήμη και κύρος από την ίδια την τέχνη τους και όχι τυχαία- δεν έχουν καμιά θέση στις σύγχρονες κοινωνικές αναγκαιότητες του ελληνισμού. Κοινως, δεν έχουμε πια ανάγκη από ποιητές. Κι όμως, πάντα θα έχουμε ανάγκη από ουρανό.

Δεν το πάω όμως μακριά. Στις 10 του Ιούνη, ο μεγάλος συνθέτης Krzysztof Penderecki, θα έρθει στην Ελλάδα να διευθύνει ο ίδιος τη Συμφωνική της Βαρσοβίας. Ούτε τους φίλους μου καλά καλά δεν μπορώ να πείσω να έρθουν. Ούτε καν μπορώ να τους μεταφέρω το μέγεθος και τη σημασία αυτής της συναυλίας, αυτού του ονόματος. Δεν φταίνε αυτοί. Ούτε όμως και ο Πεντερέτσκι. Ούτε κι εγώ που θα πάω τελικά. Όπως γράφει κι ο Σαχτούρης, δεν θα σας ταράζω πια με τα όνειρά μου, ούτε όμως κι εσείς θα με ξεσκίζετε με τα σύρματά σας. Πάντα θα έχουμε ανάγκη από ουρανό.

σκέψεις για την αρχή του θέρους

Συνειδητοποιώ πως δεν έχω θέμα για ποστ. Εδώ και μέρες. Συνειδητοποιώ επίσης πως έχω μέρες να γράψω και κατά μία έννοια αδρανεί το μπλογκ ετούτο, κατά συνέπεια και η επισκεψιμότητά του. Η δεύτερη σκέψη υπερισχύει της πρώτης και με αναγκάζει να βρω θέμα. Μάταια. Δεν υπάρχει κανένα θέμα. Τουλάχιστον ένα θέμα από το οποίο να προκύπτει μια συλλογιστική, μια ανάπτυξη, ένας ειρμός σκέψης, ένα μικρό ντημπέητ απόψεων δικών μου ή δικών μας ή όλων μας. Μου μένουν μόνο σκέψεις. Σκόρπιες και ασύντακτες. Συνειδητοποιώ ότι το ίδιο περίπου έκανα και πέρσι, ενώ το καλοκαίρι έμπαινε -όχι όμως τόσο γλυκά και ανώδυνα. Το μόνο θέμα μου λοιπόν είναι αυτές οι σκέψεις. Έστω ασύντακτες. Σκέψεις ανακλαστικές πάνω σε ερεθίσματα, διαπιστώσεις και ειδήσεις.

* Ιστορική αυτοκριτική από τον Ερντογάν για τις μειονότητες, διαβάζω. "Αποτέλεσμα φασιστοειδούς αντίληψης, λάθος στο οποίο υποπέσαμε και εμείς" χαρακτηρίζει ιστορικά -ανάμεσα σε άλλα- την επίσημη κυβερνητική πολιτική απέναντι στις μειονότητες. Ναι, ο Ερντογάν, ο Τούρκος, αυτοί οι δήθεν βάρβαροι, αυτοί οι δήθεν φονταμενταλιστές, αυτοί οι και καλά Μογγόλοι για μας τους ελβετόψυχους αμερικανοτσολιάδες που λέει κι ο Τζιμάκος. Κριτική πάνω στο έργο της κυβέρνησης και συγκεκριμένα πάνω σε λάθη στο έργο της κυβέρνησης, η οποία ξεκινά με τον προσδιορισμό 'εμείς' και όχι γελοίες εικόνες με παπαγαλάκια. Και ουσία κριτικής που σίγουρα απέχει πολύ από τις εικόνες στο παλιό Εφετείο και από την επίσημη στάση της ημεδαπής κυβέρνησης και της αστυνομίας (κατατοπιστικά ίσως λινκ εδώ κι εδώ).

* Πέθανε ο φωτογράφος του Βιετνάμ, Χούμπερτ Βαν Ες. Ανάμεσα στις συγκλονιστικότερες φωτογραφίες του -κυρίως αυτές της πτώσης της Σαϊγκόν- εκείνη με το ελικόπτερο σε μια ταράτσα στη Σαϊγκόν που εκκένωνε ανθρώπους, ενώ οι Βιετκόνγκ καταλάμβαναν και πάλι την πόλη -μια φωτογραφία που αποτέλεσε σύμβολο της αποτυχίας της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Όπως αποτέλεσε σύμβολο, αλλά έπαιξε και πολιτικό ρόλο, η αντίστοιχη φωτογραφία με τους αμερικανούς φαντάρους και τη σημαία στο νησί Ίβο Τζίμα. Σκέφτομαι τι ρόλο μπορεί να παίξει μία στιγμή, μία και μόνο στιγμή -ή, μάλλον, η αποτύπωσή της, το πάγωμά της στο χρόνο. Πως μια στιγμή μπορεί να αλλάξει την ιστορία πολλών ανθρώπων, πολλών στιγμών. Από την καριέρα και τη ζωή του ανθρώπου με τη μηχανή στο χέρι, που βρέθηκε εκεί τη σωστή στιγμή (σε πολύ λάθος μέρος βέβαια...), μέχρι την αποκατάσταση και επιβίωση ενός έθνους ή ενός κράτους, δηλαδή χιλιάδων ανθρώπων, χιλιάδων στιγμών. Αισθάνομαι τότε πλήρως τη σημασία της είδησης σχετικά με το θάνατο ενός φωτογράφου -ενός τέτοιου φωτογράφου.

* Εντοπίστηκε χαμένος κρίκος στην εξέλιξη των πρωτευόντων. Πρόκειται για τον πρώτο ολοκληρωμένο σκελετό ενός εξαφανισμένου εδώ και εκατομμύρια χρόνια ζώου, που πιθανότατα ανήκει στο αρχαιότερο πρωτεύον θηλαστικό, από το οποίο εξελίχθηκαν οι πίθηκοι και ο άνθρωπος. Και ενώ αυτός ο χαμένος κρίκος βρέθηκε, διαπιστώνω καθημερινά ότι άλλοι κρίκοι χάνονται. Και είναι εκείνοι που αφορούν τη σύνδεση και τη συνοχή των πρωτευόντων, αφήνοντας όλο και περισσότερο χώρο για την εξέλιξη των δευτερευόντων, των ίδιων και των ίδιων, των ανούσιων, των κενών. Ντημπέητ χωρίς θέσεις, κριτική χωρίς κρίση, λόγια χωρίς νόημα, πράξεις χωρίς σκοπό, πολιτική χωρίς πολίτες.

* Closing party του Καφέ Αλάβαστρον αυτό το Σάββατο, 6 του Ιούνη. Να μια από τις ευχάριστες σκέψεις για την αρχή του καλοκαιριού. Ειδικά όταν γνωρίζω πως αυτό σημαίνει και την επόμενη μεγάλη στιγμή των Jukejoint Alligators. Της νέας μεγάλης μπάντας που γεννιέται σ'αυτή την πόλη.

* Θέλω καλοκαίρι όχι σαν το περσινό. Θέλω ακριβώς το αντίθετο. Θέλω να χαρώ τις στιγμές του και όχι να θέλω να τις στείλω στο διάολο.

* Γενικά, θέλω. Ευτυχώς.

[...καλό καλοκαίρι σε όλους μας!]

the meltdown, εντελώς όμως

Αυτό ήταν. 4ωρο λάηβ που δεν τελείωσε ποτέ, τουλάχιστον ως Night On Earth. Η πλήρης αποδόμηση. Τζαμαρίσματα, Κολτρέην, Κηλαηδόνης, κάντρι, μπλουζ, ρέγκε, νταμπ, τα πάντα όλα. Τα πάντα όλα, όμως, πραγματικά για να ζηλέψεις (το πιο ευγενικό ρήμα που βρήκα είναι αυτό) είναι το φετινό Meltdown Festival στο Λονδίνο, που φέτος έχει την τιμή να καμαρώνει ως curator τον μεγάλο Ornette Coleman. Συγκράτησε ονόματα, αλλά και τα νεύρα σου που δεν θα μπορείς να είσαι εκεί. Yoko Ono Plastic Band feat. Antony Hegarty (!), Sean Lennon (άρχισα με τα αδιάφορα, ίσως και αντιπαθητικά), Moby (επίσης), The Roots, David Murray & Gwo-Ka Masters, Acoustic Ladyland, Marc Ribot & Evan Parker, Baaba Maal, Yo La Tengo, James Blood Ulmer (ρησπέκτ), Bobby McFerrin, Patti Smith & The Silver Mt.Zion Orchestra Memorial (η πιο κουφή συνεργασία για φέτος μακράν), Mike Patton & Fred Frith, ο ίδιος ο Coleman με τους Master Musicians Of Jajouka (για δύο διαφορετικά λάηβ), Charlie Haden Liberation Orchestra feat.Carla Bley & Robert Wyatt (παναγίτσα μου!!!!), Bad Plus, Four Tet & Steve Reid, Jamaaladeen Tacuma. Άει στο διάολο. Συγχύστηκα.

για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο

Στη θέση 46, στη σειρά κατάταξης με βάση τις ψήφους, ο Θοδωρής Ζαγοράκης. Αμέσως μία μετά, ο Δημήτρης Νανόπουλος, επιστήμονας αστροφυσικός και καθηγητής. Στη θέση 32 ο Ιωάννης Μεταξάς, ο δικτάτωρ, προφανώς για το 'όχι' που είπε στους Ιταλούς και όχι για τα 'όχι' που είπε στους Έλληνες. Στη θέση 62, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, με το γύψο του, πάνω από τον Επίκουρο, τον Αισχύλο και τον Παπαδιαμάντη. Στη θέση 65 και ο Όθων, Έλλην κι αυτός ως γνωστόν, με μεγάλη προσφορά στον ελληνισμό απανταχού της γης, και κυρίως αυτής εδώ της γης, της έρημης γης που ακόμα προσπαθεί να βγάλει άκρη από τα απομεινάρια ενός πολιτισμού στείρας και άγονης αρχαιολατρίας και να βρει μια συνέχεια μέσα στο χρόνο. Στη θέση 83 ο Λάκης Λαζόπουλος, μετά τον Ιουστινιανό και πριν τον Ηρόδοτο. Το στόμα μένει ανοιχτό.

Δεν βλέπω πουθενά το όνομα του Ιάννη Ξενάκη, του Γιάννη Χρήστου, του Γιάννη Κουνέλλη, του Γιαννούλη Χαλεπά, του Ανέστη Λογοθέτη, του Μίλτου Σαχτούρη, του Νίκου Καρούζου, του Μανόλη Αναγνωστάκη, του Βασίλη Χατζηπαναγή, του Σπύρου Λούη, του Κωνσταντίνου Τσικλητήρα, του Νίκου Πουλαντζά, του Δημήτρη Μπάτση, του Νίκου Πλουμπίδη, της Ηλέκτρας Αποστόλου, της Σωτηρίας Βασιλακοπούλου, του Σωτήρη Πέτρουλα, του Δημήτρη Γληνού, του Μανώλη Καλομοίρη, του Ανδρέα Ροδινού, του Τάσου Χαλκιά, της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, του Γιώργου Μπάτη, του Σπύρου Περιστέρη, του Κώστα Βίρβου, του Άκη Πάνου. Κι άλλα πολλά ονόματα δεν βλέπω. Ίσως γιατί ποτέ εγώ δεν ψήφισα, όπως και κάποιοι (παρ)όμοιοί μου. Ίσως γιατί όλοι αυτοί δεν είναι Έλληνες. Ίσως γιατί ανήκουν σε άλλη Ελλάδα. Και σίγουρα όχι σ'εκείνη που "εκπολίτισε" (sic) τους "βάρβαρους" Πέρσες, με ηγέτη τον Αλέξανδρο. Σίγουρα όχι σε εκείνη που δεν δίκασε ποτέ τους προδότες και τους δοσίλογους του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου -πλην νικητές του εμφύλιου σπαραγμού. Σίγουρα όχι σε εκείνη που μας παρουσιάζει ως comme-il-faut κονφερασιέ ο σπουδαιότερος πράκτορας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού των τελευταίων είκοσι χρόνων, που ακόμα ψάχνει μέσα στους φακέλους του να βρει κι άλλο αίμα "αθώων" (sic) θυμάτων των "τρομοκρατικών" (sic sic sic sic) οργανώσεων. Σίγουρα, πάντως, όχι σε εκείνη που αντιστέκεται, εκείνη που επιμένει, που ξέρει που πατά και που πηγαίνει.

Μεγαλύτερος όλων ο Αλέξανδρος. Ας αρχίσει λοιπόν το πάρτυ. Ή, καλύτερα, ας συνεχίσει. Αυτό το μόνιμο πάρτυ, το συνεχές trance, η αδιάκοπη νεοελληνική μας νιρβάνα. Πάμε ΠΑΟΚια, όλοι απόψε στο Λευκό Πύργο. Ντου και ξύλο, με παλμό. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο.

η ανθρώπινη φωνή

Κοιτάζω πόσες μέρες έχω να ποστάρω. Αμηχανία. Συμβαίνουν πολλά στο μεταξύ. Αλλά το να σιχτιρίζω τη μέρα μου, να κράζω και να ξανακράζω είναι εύκολο. Και κομμάτακι ανώδυνο. Αυτά που είναι να γίνουν, γίνονται. Ίσως τα παραπάνω που θέλω, να μην γίνονται ή να μην γίνονται εδώ ή να μην γίνονται εδώ και τώρα. Ίσως κάπου αλλού, ίσως αλλού και κάποτε.

Όλη την εβδομάδα που πέρασε, ποταπές φιγούρες και τρισάθλιες χειρονομίες περνούν μπροστά από τα μάτια μου. Το άγχος για εθνική επιτυχία, η φούρια εκείνου που δεν καταφέρνει τίποτα σημαντικό -φούρια μπας και ίσως τώρα καταφέρει κατιτίς, αλλά μέσα από τη νίκη του άλλου. Μόνο που κι ο άλλος είναι ένα τίποτα, αέρας, φούσκα, το απόλυτο κενό, το απόλυτο μηδέν της ζωής μας. Χάχανα και φωνές που όσες φορές κι αν τις προσθέσεις στη μέρα σου, πάλι μηδέν είναι το άθροισμά τους. Ένας τραγουδιστής -ας πούμε τραγουδιστής- ένας περφόρμερ -ας πούμε περφόρμερ- ένα χάχανο σε μόνιμο και γενικό οργασμό. Οργασμό χωρίς έρωτα βέβαια. Ο οργασμός της αγελάδας, μια πιο σαλονάτη και σέξυ βερσιόν του Κάτμαν. Και ιμιτασιόν σέξυ. Και ξέρω ότι παντού παντού παντού στον κόσμο, όταν λένε ποπ τραγουδιστής εννοούν κάτι σαν κι αυτό. Αυτούς τους υπερκινητικούς οργασμούς χωρίς έρωτα, τα σεξ σύμπολς που δεν κάνουν σεξ.

Όπως και όταν λένε ερευνητής εννοούν ερευνητής, όταν λένε μουσικός επιστήμονας εννοούν μουσικός επιστήμονας. Κι οποιοσδήποτε ασχολείται με την έρευνα και έχει υπογράψει συγγράμματα όπως αυτό, λέγεται επιστήμονας, εργάζεται ως επιστήμονας και αμοίβεται ως επιστήμονας. Ίσως, είμαστε η μόνη χώρα που ακόμα και οι συγγραφείς επιστημονικών ερευνών και πανεπιστημιακών συγγραμμάτων θεωρούν αναγκαίο να εργάζονται ως ταξιτζήδες και, φυσικά, όχι από βίτσιο. Τους συγγραφείς τέτοιων βιβλίων τους πετυχαίνεις συνήθως σε κάποια επόμενη έρευνά τους, σε κάποιο σεμινάριο, σε κάποιο συνέδριο, σε κάποιο γραφείο, σε κάποιο στούντιο. Σίγουρα όχι στις πέντε το πρωί να οδηγούν ταξί και -μετά από πολλά- να σου προσφέρουν με μια κάποια συστολή ένα μικρό ελάχιστο διαφημιστικό του κόπου τους, του πραγματικού μόχθου τους.

Κι αυτό το ποστ θα ήθελα να το διάβαζαν όλοι οι άξεστοι λιγούρηδες που ονομάστηκαν καταχρηστικά υπουργοί πολιτισμού τα τελευταία χρόνια, που ακόμα και περί μπλόγκιν εκείνο που σκαμπάζουν είναι ότι είναι μια μυστήρια φάση του Τατούλη που παρολίγο να τους χαλάσει τη βόλεψη κάποτε. Έτσι πάει λοιπόν. Όσο οι βλαχοσερίφηδες και τα γκρηκλοβερμάνικα λεβεντοπαλίκαρα θα ορίζουν τον πολιτισμό μας και τις συντεταγμένες του, τόσοι οι επιστήμονες θα πρέπει να κάνουν τους ταξιτζήδες. Και οι ταξιτζήδες θα παριστάνουν τους επιστήμονες. Και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι, που λέει κι ο αγαπημένος Τσιώλης.

Αναμένοντας λοιπόν το επόμενο διάγγελμα του αξιότιμου κύριου Παναγόπουλου, το επόμενο εθνικό μας κάλεσμα, την επόμενη μεγάλη μας ευκαιρία να τους δείξουμε, να θαμπώσουμε, να τους βγει το μάτι, να τους πάρουμε φαλάγγι τους παλιομογγόλους...

Μέχρι τότε βέβαια ας συνεχίσουμε να είμαστε εμείς οι μογγόλοι. Μια χαρά το'χουμε.

τάδε έφη θώδη

Η Έφη Θώδη, που το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, βρισκόταν στο σπίτι της, όταν άρχισε να βγάζει αφρούς από το στόμα, να προσπαθεί να αυτοκτονήσει και να φωνάζει: 'είμαι ο Θεός, είμαι ο Ναπολέων'.
Πριν από αυτό το τελευταίο διάστημα, δεν συνέτρεχε κανένας προφανής λόγος ανησυχίας, δεν έτρεχε κάστανο δηλαδής, καθ'ότι η ξακουστή αοιδός βρισκόταν στο πραγματικό σπίτι της, δηλαδή τα σκυλομάγαζα και τις τηλεοπτικές κρεαταγορές, έβγαζε αοιδίες από το στόμα, όλοι εμείς προσπαθούσαμε να μην αυτοκτονήσουμε ακούγοντάς της, και εκείνη φώναζε ό,τι της κατέβαινε στη γκλάβα ή ό,τι της έλεγαν ότι είναι τρέντυ, ότι θα αυξήσει την αμοιβή της και θα ανεβάσει το ίματζ της (αφού προηγουμένως της είχαν εξηγήσει στο περίπου τι σημαίνει τρέντυ και ίματζ, καθ'ότι δεν έχει πάρει ακόμα το λόουερ).
Και τώρα, στη χώρα των άκρων, εδώ στο βασίλειο της αμετροέπειας, της πλήρους έλλειψης του μέτρου και της απόλυτης ματαιοδοξίας, ήρθε η ώρα για το πήδημα στο άλλο άκρο: ήρθε η ώρα για δάκρυα. Δάκρυα για μια κάποια τάδε Έφη Θώδη που 'αφέθηκε στις θωπείες του γυάλινου κόσμου χωρίς να προφυλαχτεί, αφελής, απονήρευτη, νομίζοντας πως κέρδισε το λαχείο της ζωής κάνοντας τον κόσμο να γελά και τους παρουσιαστές να χαίρονται με την κατάντια της'. Με το αζημίωτο φυσικά.

Αφού λοιπόν έκανε περιουσίες παριστάνοντας τη (δημοτική) τραγουδίστρια και χαβαλεδιάζοντας στα φοιτηταριά που της φώναζαν να παίξει Σαντάνα και Μπιγιονσέ, αφού άλωσε τις αρπαχτές της επαρχίας και όλες τις εμποροπανήγυρεις, ζωοπανήγυρεις, θρησκευτικοπανήγυρεις, αγροτοπανήγυρεις, αφού έκανε τις λαμογιές της φεσώνοντας μαγαζάτορες (όπως ας πούμε τον εκλεκτό Φάνη Μεζίνη και το μαγαζί του στην Κόρινθο, όπου για εμφάνιση διάρκειας μικρότερης του μισαώρου αφού πρώτα τσέπωσε κάτι χιλιάρικα ευρώ, ανακοίνωσε πως κάνει διάλειμμα και έφυγε σκαστή για την Αθήνα, όπου είχε διπλοκλείσει σε άλλο μαγαζί, αφήνοντας σύξυλους τους μπας κλας Κορίνθιους και τον ιδιοκτήτη να τραβάει τα λιγοστά μαλλιά του), αφού λοιπόν έπαιξε κι εκείνη -ανάμεσα στις τόσες- το παραμύθι του σελέμπριτη και του άρτιστ (χωρίς ποτέ να της εξηγήσουν τι σημαίνουν αυτά), τώρα έφτασε νομετελειακά η ώρα της αποκαθήλωσης -της πτώσης.

Και, όχι, δεν με ενδιαφέρει να αναλύσω αυτή την άρρωστη νομοτέλεια ή το progression της ματαιοδοξίας -ούτε φυσικά να προσθέσω κι εγώ αράδες στα διάφορα ξανθοπουλικά που διαβάζω για την πάρτη της. Όπως και δεν με κόφτει ιδιαίτερα πως μια κάποια τάδε Έφη Θώδη, για κάποιο καιρό, ξεγέλασε κόσμο και κοσμάκη και έκανε λεφτά, είτε παίζοντας τη χαζή είτε κάνοντας την έξυπνη, δήθεν θύμα εξευτελισμού και δημόσιας χλεύης. Παπάρια. Εξευτελισμός δεν είναι το 'λαστ κρίστμας άη γκέηβ γιου μάη χαρτ' από τα χείλη της τάδε Έφης Θώδη, ούτε τα παρατράγουδα της Αννίτας, απ'τη στιγμή που όλοι τους έχουν βρει χώρο και κάνουν το χάι τους -από εκεί που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα- έχουν δουλειά, δηλαδή μισθό και ασχολία, αισθάνονται χρήσιμοι στην κοινωνία και -γιατί όχι;- σημαντικοί. Η ώρα της πτώσης έτσι κι αλλιώς έρχεται για όλους αργά ή γρήγορα. Και γι αυτούς ίσως ήταν προδιαγεγραμμένη από την κοινωνική νόρμα, πολύ πριν -σχεδόν από τη γέννησή τους. Και αλοίμονο σε όσους προσαρμόζουν το IQ τους (ή ακόμα χειρότερα, αισθάνονται σκάλες εξυπνότεροι) προκειμένου να παρακολουθήσουν της εκπομπές όπου κανιβαλίζονται τα θύματα, ποιος κανιβαλίζει ποιον όμως, άλλη ιστορία αυτό, πάμε παρακάτω.

Εξευτελισμός είναι να έχεις γυρίσει τα πανεπιστήμια, με τρία κιλά μεταπτυχιακά και διδακτορικά, να δουλεύεις 13 ώρες τη μέρα ως παρατρεχάμενος, να παίρνεις μισθό κλητήρα και να μη γίνεται ούτε λόγος για υπερωρίες και άλλες τέτοιες εργασιακές πολυτέλειες -που παλιότερα αποκαλούνταν δικαιώματα. Εξευτελισμός είναι να δουλεύεις μαζεύοντας τα σκατά των άλλων, τις μολυσμένες σύριγγες και τις καπότες, παρ'όλα αυτά να σου αρέσει η δουλειά σου και να είσαι συνεπής, να είσαι πάνω απ'όλα ηθικά ακέραιος, αξιοπρεπής και εργατικός, και όλο αυτό να επιβραβεύεται με απειλές για τη ζωή σου και ένα μπουκάλι βιτριόλι έξω απ'το σπίτι σου, άντε στην υγειά σου. Εξευτελισμός, ή τέλοσπάντων ένα σκαλί λίγο κάτω από τον εξευτελισμό, είναι αυτό που βιώνουν τόσα παιδιά που μπαινοβγαίνουν στα ωδεία, μαθαίνουν να τραγουδάνε, να παίζουν, να δημιουργούν, να επιμένουν, να ονειρεύονται, γνωρίζοντας πολύ καλά (ή στη χειρότερη το μαθαίνουν αρκετά σκληρά στην πορεία) ότι αν δεν γρατσουνίσουν ένα μπουζουκάκι (τα αγόρια) ή δεν δείξουν λίγη ρώγα (τα κορίτσια), δεν πρόκειται να δουν φως. Εξευτελισμός είναι για μια κοινωνία να ασχολείται όψιμα (και κατόπιν εορτής πάντα) με τον εξευτελισμό μιας τάδε Έφης Θώδη, εξευτελίζοντας ακόμα και αυτή την κουβέντα, που ξέρουμε όλοι ότι χτυπάει την πιο ευαίσθητη χορδή μας, την ανθρώπινη, μια κουβέντα που μέσα στο αποπροσανατολιστικό χύμα της και το χαοτικό της γκλάμουρ, κάνει ακόμα και αυτή τη χορδή να γίνεται αναίσθητη και απάνθρωπη και να σιχτιρίζει μπροστά στο δράμα μιας νοητικά στερημένης ή γενικά πειραγμένης που έγινε ό,τι έγινε επειδή υπάρχουν αμέτρητοι άλλοι στερημένοι και πειραγμένοι. Εμείς.

επιστρέφοντας

Κάθε φορά που επιστρέφω από ταξίδι στο εξωτερικό, έχω ακριβώς την ίδια σκέψη. Λέω πάντα, δεν μπορεί, κάποιο ταξίδι θα έχει κάνει ο δήμαρχος ή ο υπουργός, όλο και θα έχει κυκλοφορήσει και λίγο εκτός λιμουζίνας στο όμορφο Βερολίνο φερ'ειπείν, όλο και κάτι θα έχει σκαμπάσει από αυτό που λένε διαφορετική ποιότητα ζωής, η οποία δεν είναι τα Καγιέν, δεν είναι τα κλιματιστικά, δεν είναι οι ψεύτικες ζέρμπερες και οι δερμάτινες βικτωριανές πολυθρόνες στο γραφείο του, όλο και θα έχει ζηλέψει τον καθαρό ζωογόνο αέρα των καθαρών πόλεων, όλο και θα έχει απολαύσει τον όποιο μικρό, ελάχιστο, περίπατο που χρειάστηκε να κάνει από το ένα μουσείο στο άλλο ή μέχρι το συνεδριακό κέντρο. Και από αυτό το ταξίδι, σκέφτομαι πάντα, όλο και κάτι θα του έμεινε, όλο και κάτι θα ζηλέψει για να το αλλάξει εδώ κάτω. Και πάντα, μα πάντα, σαν βλάκας, θες γιατί πέρασα ωραία, θες γιατί ήρθα σε επαφή με τον πραγματικό πολιτισμό, θες γιατί γεμίζω με αισιοδοξία όταν βρίσκομαι σε ένα μέρος όπου οι άνθρωποι δεν είναι αναγκαστικά φιλικοί, αλλά δεν είναι αυτά τα λεξικά γαμοσταυριδιών και οι κολώνες στραβώματος που έχω να αντιμετωπίσω με το που βγαίνω από το σπίτι μου, θες λοιπόν για κάτι απ'όλα αυτά, πάντα, μα πάντα, σαν βλάκας, ψήνομαι ότι όλο και κάτι θα έχει αλλάξει όταν γυρίσω ή ότι θα αλλάξει ή ότι τέλοσπάντων είναι κάτι τόσο απλό, προφανές και αυτονόητο, που ήδη θα έχει δρομολογηθεί και μπορεί να το απολαμβάνουμε, ας πούμε, σε ένα χρόνο. Αντιλαμβάνεσαι ήδη πόσο βλάκας και αφελής είμαι.

Ευτυχώς για τη βλακεία μου, υπάρχει η ίδια η πραγματικότητα -η ελληνική πραγματικότητα- που δεν της επιτρέπει να μεγαλώσει, ούτε να θρέψει περαιτέρω ελπίδες ή να επενδύσει και να δεσμεύσει μάταια ένα μέρος του δημιουργικού μου χρόνου. Η απάντηση σε αυτές τις αφελείς ελπίδες είναι ποτέ. Μερικά πράγματα -αυτά δηλαδή τα πράγματα- δεν θα γίνουν ποτέ. Δεν θ'αλλάξουν ποτέ. Δεν λέω πως το Βερολίνο ή κάποια τέτοια πολιτισμένη πόλη είναι ο παράδεισος, ούτε μ'αρέσει να περιγράφω τη χώρα που ζω ως το απόλυτο μπουρδέλο ή τέλοσπάντων να καραμελίζω ότι αυτό το μπουρδέλο ευθύνεται για όλα μου τα δεινά, για όλες τις χαμένες μου ευκαιρίες, για την ιδιοφυία μου που δεν αναγνωρίστηκε, για τα χρήματα που δεν βγάζω, για τα χρήματα που όλοι μου χρωστάνε, για τη χάρη που όλοι μου χρωστάνε και άλλα τέτοια ελληνοπρεπή. Δεν κρύβω ότι αυτό το αλέγκρο που βιώνω εδώ πέρα, και ειδικά τώρα που το θέρος εισέρχεται γλυκά στην ατμόσφαιρα, αυτό το έξω καρδιά, με τις υπερβολές του, με τις αντιφάσεις του, με τις παρεκτροπές του, με τα κενά του, έχει κι αυτό κάτι να δώσει. Και έχει να δώσει κάτι που ο Γερμανός, ας πούμε, σίγουρα δεν έχει -όντας μακάριος μέσα στην πολιτισμική ισορροπία του- και που σίγουρα του λείπει. Φαντάζομαι ότι αυτός είναι και ο λόγος που μπορεί να αποφασίζει να έρθει για τουρισμό εδώ στην Ουγκάντα, όπως επίσης ότι είναι και ένας από τους λόγους που κρατάνε τους πιο απονενοημένους Γερμανούς, καλή ώρα ο Ρεχάγκελ, ριζωμένους στη χώρα μας -και μετά με σπίτια σε χωριά της Μεσσηνίας και της Κρήτης.

Το θέμα όμως δεν είναι το ματς ισορροπία versus αλέγκρο, ούτε ποιος την έχει πιο μεγάλη. Ο Γερμανός την έχει και μάλιστα πολύ μεγαλύτερη. Αλλά αρκεί να του πεις ότι εμείς έχουμε ήλιο τους έντεκα από τους δώδεκα μήνες και θα χάσκει με δέος. Αυτά τα ξέρουμε και τα έχουμε δεχτεί. Αυτοί έχουν πολιτισμό, εμείς είχαμε Λιάπη και τώρα Σαμαρά. Αλλά και πάλι το θέμα δεν είναι το εμείς versus αυτοί. Όλα έχουν να δώσουν. Everything counts. Αλλά, να, διαβάζεις κάτι τέτοια, ασήμαντα θα μου πεις, ναι ασήμαντα, αλλά το νιώθεις όλο και πιο βαθιά. Και όσο να'ναι σε πονάει. Αυτό το ούτε γάτα ούτε ζημιά, το άλλος γαμάει άλλος πληρώνει, όλες αυτές οι βαθιά βιωμένες νεοελληνικές αλήθειες, όλα αυτά που όσο να'ναι δεν κλωνίζουν απλά την αφέλεια για την οποία μιλούσα αρχικά, αλλά σιγά σιγά σε φθείρουν, σε κάνουν να νομίζεις ότι είσαι μικρός, πολύ μικρός για να τ'αλλάξεις. Αλλά και μικρός σκέτο. Ότι μικραίνεις ως άνθρωπος. Ως άνθρωπος που τα δέχεται όλα αυτά και προχωράει τη μέρα του γνωρίζοντας αυτά. Και νιώθεις ότι όλοι αυτοί με τα Καγιέν και τις γραβάτες -εκεί που έχεις πιστέψει έστω και για μια στιγμή ότι θα δεις έναν από αυτούς στη φυλακή ή να υπομένει μια άλφα τιμωρία, κάτι τέλοσπάντων που να αντιστοιχεί αξιωματικά στις πράξεις του- όλοι αυτοί σου βγάζουν και τη γλώσσα, σου επιστρέφουν χαιρέκακα μια μεγάλη μούτζα, κοιτώντας σε με ένα βλέμμα που αν ήταν ήχος θα άκουγες 'νομίζεις πως θα τη φέρεις σ'εμάς ρε βλαμμένε;'. Και μετά τεράστια γέλια και χάχανα.

Και κάπου εκεί είναι που αισθάνεσαι ότι η πραγματική ζωή είναι αλλού, πολύ αλλού, μακριά μακριά αλλού. Ότι αυτό που μπορεί να έχει κάποιο νόημα, αυτό που μπορεί να γεμίσει τη μέρα σου με ήλιο, με πραγματικά γέλια και όχι με χάχανα, με πραγματικούς ανθρώπους και όχι φάτσες φώτοσοπ, με αυτοκίνητα που πηγαίνουν βόλτες στην εξοχή και όχι αυτοκίνητα κάμπριο που τρέχουν γρήγορα, με αγγίγματα και όχι forwarded e-mails, με μουσική απ'τ'αστέρια και όχι χαβαλέ με την Έφη Θώδη, αυτό είναι και το μόνο που μπορεί να σε σώσει και να σηκώσει της ψυχούλας σου το άχθος. Να το σηκώσει και να το πάει και λίγο ψηλότερα. Και νιώθεις σχεδόν ξεκάθαρα -χωρίς όμως να μπορείς να το μοιραστείς- ότι η πραγματική ζωή ίσως βρίσκεται στον Ρίτσο που με μανία διαβάζεις αυτό τον καιρό και όχι στην επιμονή των φίλων να φτιάξεις ένα pet στο facebook. Η πραγματική ζωή βρίσκεται σε κάθε τι που μπορεί να γίνει λιθαράκι της φωλιάς που χτίζεις στον ουρανό, το μόνο real estate για το οποίο αξίζει ο κόπος και η κουβέντα.

Και, φυσικά, η αλήθεια βρίσκεται ΣΤΟΥΣ ΣΕΞ ΠΙΣΤΟΛΣ. ΓΚΕΓΚΕ??????

αυτή την εβδομάδα

Βερολίνο ήταν και πάει. Δεν πάει δηλαδή, εκεί είναι και μας περιμένει ξανά. Και όταν με το καλό περάσω τις φωτογραφίες στο πισί μου (στο ΝΕΟ πισί μου, θενκ γκαντ!), ίσως ανεβάσω μερικές. Δεν ξαναγράφω όμως τα ίδια. Εκτός από το ότι η Sia ήταν υπέροχη και να δύο πρόχειρα γιουτιουμπάκια που βρήκα από εκείνο το βράδι (πάτα εδώ κι εδώ). Το θέμα είναι ότι τώρα γουή αρ μπακ και έχουμε συναυλίες συναυλίες συναυλίες. Στο ψητό με τη μία:

αυτή την Τετάρτη, 6 Μαϊου

στα πλαίσια του Bob Theatre Festival
που διοργανώνει η τρομερή θεατρική ομάδα AbOvo
όλος ο θίασος του Gagarin (ντάξει, χωρίς τους γκεστς),
θα βρίσκεται στη σκηνή του Θεάτρου Χώρα (Αμοργού 20 & Δροσοπούλου, Κυψέλη), γύρω στις 23.00 σε ένα πλήρες σετ, το τελευταίο ίσως για τη σεζόν με όλα τα λιπαρά και όλο το θόρυβο.

την Πέμπτη, 7 Μαϊου

ξεκινούν τα 'almost silent sessions'
που ...κλείνουν τον κύκλο των silent εμφανίσεων για φέτος
στο Καφέ Αλάβαστρον,
με όλο το θίασο πάλι επί σκηνής,
αλλά με ακουστικές διαθέσεις (για πρώτη φορά τέτοιος συνδυασμός!)
και εκπλήξεις με φίλους καλεσμένους,
πες ότι αρχίζουμε γύρω στις 22.30

και την επόμενη μέρα αναχωρούμε για Κρήτη,
για δύο συναυλίες,

το Σάββατο 9 Μαϊου

στα Χανιά,
στο Νότο (Νεώρια, Παλιό λιμάνι)
με φουλ φουλ μπάντα εννοείται
(γύρω στις 22.30)

και την Κυριακή 10 Μαϊου

στο Ηράκλειο,
στο MusicForYourEyesFestival,
για τρίτη συνεχή χρονιά
(αργά, μετά τους No Clear Mind, τους Barbara's Straight Son και άλλους)
στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου, στη θέση Βούτες,
με φρη είσοδο κιόλας

Αρκετά για μια βδομάδα, ε;
Επανερχόμαστε με περισσότερα.
Καλή μας αντάμωση παίδες!